Uctan uca suluboyası kuruduğunda gündüzün,
Güneşte yolunu yitirmiş yellere yoldaş düşüp,
efiller esen toprağa
Akşamleyin Ayda,
Kuzgun bir Hayat yavan azığını yarılara bölüşük
Yazısından yaban giden kıraç sehir, cocuk kadar Parmak Köy bicare
Arasinda kalip,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta