Geceler Bitmiyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Gözlerimde, sönmez ateş yanar
Yatak diken olur, batar tene,
Karanlıklar çöker, garip sine,
Yıldızlar kaybolur, gelmez sabah,
Duvarlar, üstüme yürür her an,
Tavanda, asılı kalır hayal,
Yorgan zehir saçar, yastık bir taş,
Huzur bana uzak, dertler yoldaş,
Saatler durmuş, hiç ilerlemez,
Baykuşlar ötüşür, viran bağda,
Rüyalar ülkesi, bana yasak,
Düşmemek için, hep tutundum bak,
Geceler bitmiyor, ben uykusuz.
*
Zihnimde dolanır, binbir tilki,
Sanki çarmıhtayım, ruhum gergin,
Kirpikler düşmandır, kavuşmaz hiç,
Beynimde uğuldar, sert fırtına,
Sessizlik çığlıktır, bazen patlar,
Kaçmak istesem de, yol yok artık,
Zincire vurulmuş, esir gibi,
Güneş doğsa bile, ruhum kara,
Vücudum yorgundur, takat kesik,
Yaşamak işkence, nefesim zor,
Gölgeler, dans eder duvarlarda,
Bilmem ki bu çile, ne gün biter,
Rahat yüzü görmez, garip başım.
*
Kuşlar bile konar, ben konamam,
Bir kovuk bulup da, dinlenemem,
Gezgin ruhum, şimdi çok avare,
Deva bulamadım, şu yarama,
Ne sağa dönerim, ne de sola,
Çiviler çakılmış, döşeğime,
Soğuk terler döker, şu bedenim,
Aklımı yitirdim, meczup oldum,
Sokaklar bomboştur, ses kesildi,
Tek başıma kaldım, bu zindanda,
Kapandı kapılar, sürgüler sert,
Bir yudum rahata, hasret kaldım,
Gözlerim kan dolu, feri sönmüş.
*
Şafak söker ama, günüm doğmaz,
Kabuslar, uyanık halde sürer,
Dinmek bilmez asla, içteki sız,
Kaybettim yolumu, izim silik,
Bir meçhule doğru, akar zaman,
Tutunacak yerim, kırık dökük,
Gönül evim şimdi, oldu viran,
Kuzgunlar tünedi, pencereme,
Ne bir ses veren var, ne bir nefes,
Sonu gelmez, dipsiz kuyu bu yer,
Kurtuluş imkansız, ümit bitti,
Ebedi uyanış, benim cezam,
Kapanmaz gözlerim, toprak olsam.