Geceden siyahtı kederi,
Baldan tatlıydı gözlerinin rengi...
Bembayaz bir umudu vardı aslında!
Siyah kederinin altında,
Ortaya çıkarmaya kıyamıyordu,
Yemyeşil bir yürek yakışırdı ancak
Ruhunun bembeyaz uğultusuna...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta