Gece Olunca Şiiri - My Poem Halil Köse

Duyguluyum yine bu gece…
Sebepsiz değil belki,
dile gelmeyen,
belki de bilip
kendime söyleyemediğim
bir şey dokunuyor kalbime.

Bir ılık meltem esiyor yüreğime,
sanki uzaklardan
senin kokunu getiriyor.

Sonra kendimle konuşuyorum.

Daha doğrusu,
seni özleyen yanımla…

“Geçer mi?” diyorum,
“Unutur mu insan?”
Cevap vermiyor içimdeki ses.

Başımı kaldırıyorum gökyüzüne.
Yıldızlarla konuşuyorum bu kez.

Belki içlerinden biri
senin pencerene de düşer diye
anlatıyorum seni onlara.

“Bak,” diyorum,
“Ben yine özledim...

Ve o anda
kalbimle gözlerim
birbirine söz vermiş gibi
birlik oluyor.

Kalbim seni arıyor
gözlerim ağlıyor.

Ben ise
ikisinin arasında
özlüyorum, seviyorum.

İşte, ben de öyleyim bu gece.

İçimde sana ayrılmış
eski bir oda var sanki.

Kapısını hiç kapatmadığım,
ışığını hiç söndürmediğim…

Ne zaman gece olsa
gidip orada oturuyorum.

Sen yoksun.
Hasretin var.