Gece çöktüğünde odama Şiiri - Basri Erdoğan

Gece çöktüğünde odama,
Sessizlik ateş olur tenimde…
Yastığıma kokun siner usulca,
Sanki saçların değmiş gibi yüzüme.
Ben her gece seni yaşayarak uyurum,
Ama her sabah sensizliğe uyanırım.

Ay ışığı vurur perdelerime,
Gölgene benzer bütün karanlıklar.
Bir sen eksiksin bu gecede,
Bir sen yoksun içimde yanan baharlarda.
Düşlerimin en güzel yerinde
Gözlerin dokunur gözlerime,
Tam “kal” diyecekken
Sabah olur…
Ve ben yine hasretin kıyısında üşürüm.

Bilirsin,
Gece dediğin biraz yangındır aslında.
İnsan sevdiğinin adını içinden geçirdikçe
Küllerinden yeniden yanar.
Ben seni her düşündüğümde
Göğsümde büyüyen bir kor taşıyorum.
Ne söndürmeye gücüm yetiyor
Ne de vazgeçmeye…

Ey gönlümün en derin sığınağı,
Sesin değse ruhuma
Bütün kırıklarım iyileşecek sanki.
Bir gülüşün düşse geceme
Yıldızlar bile secde edecek aşkımıza.
Sen benim;
Hem duam,
Hem imtihanım,
Hem de bu karanlık ömrün
Sabaha açılan tek penceresisin.