Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yani... Renklerin günahı ne? 'İçi kararmışsa', her aklına geldiğinde 'siyahlık düşüyorsa' çehresinden... Gecenin suçu ne?
Böylelerine, gündüz gözüyle bile katlanılamaz ki? Gece hiç çekilmezler!
Kısası uzunu yok şiirin.. Meramını anlatıyorsa, işte şiir o..
Kutlarım Nilüfer Hanım......
Kısa, öz, ancak çok etkili bir şiir! Şairini kutlarım. Bu yüzden bu şiire 10 puan verdim.
Yalnız, yazım (imla)ya dikkat etseniz:
'gecedende' değil, 'geceden de' diye ayrı yazılmalı, virgüllerden sonra da bir boşluk bırakılmalı. Timur
''Yazmak sözcükle boğuşmaktır...''Öyle diyor A BİNYAZAR.
Elenen elene on iki sözcükle sınırlandırılmış şiir.
Ama çok net bir somutlamayı sahiplenerek...
Kutluyorum Efendim.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta