Gece. Şiiri - Can Elıf

Ciğerim...
Can parçam...

Zaman, avuçlarımdan dökülen kum gibi eksiliyor.
Gece ise kara bir sarmaşık; her akşam biraz daha ruhuma dolanıyor.

Uyku, gözlerimin eşiğine uğramayan göçmen bir kuş artık.
Her sancı, adını ezberlemiş bir rüzgâr gibi gelip beni buluyor.

Sussam...
Belki gökyüzü sen olur.
Belki karanlık, yüzünü giyinir.
Çünkü gecenin ekmeği de sensin, suyu da.

Sessizliğine bile razıyım.
Bir dağın gölgesi nasıl vadiyi terk etmezse, ben de yokluğunun gölgesinde sana sarılıp uyuyorum.

Bu sessizlik...
Hangi denizin dibinden topladın da bıraktın yüreğime?
Çok özledim be adamım...

Beni özlemin uçurumuna bırakarak hangi vazgeçişi büyütmek istiyorsun?

Bir ömür sussam, yine adın yankılanır içimde.
Çünkü sevda, gömülen bedenle toprağa inmez; kök olur, derine yürür.

Ne olur...
Varlığını, yokluğun kılığına sokup sınama beni.
Elif'imi susturma.

Çok sevmek hangi göğün günahı oldu ki bana haram düştü?

Ellerimi semaya her kaldırışımda yıldızlar avuçlarıma döküldü;
ama hiçbir dua sen kadar ağır olmadı.
Arş bile bu özlemin yükünü taşımakta zorlandı.

Kaç mabedin kapısını çaldıysam,
her secdede alnım değil, adın değdi toprağa.

Bir ses ol...
Bir damla ol çölüme.
Çünkü sustukça damarlarımda kan değil, kış dolaşıyor.

Kaç gece oldu bilmiyorum...
Yatağın soğuk yanı, buz tutmuş bir kıta gibi bekliyor beni.
Ben ise mevsimi kaybolmuş bir ağacın son yaprağıyım.

Etme be ciğerim...

Bir kez...
Sonbaharın dala son dokunuşu gibi sarıl bana.
Sonra ister sessizlik olsun, ister ayrılık...
Ben sözümü toprağa gömer, susarım.

Mutluysan bensiz, mutluluğun göğünde kuşlar eksilmesin.
Ben seni çoktan gökyüzüne saldım;
kafes elimde kaldı.

Kaç şiir yandı içimde...
Kaç sabah, intiharı düşünen güneş gibi doğdu gözlerime...
Artık onları anlatacak dilim de küle döndü.

"Git." dersen...
Canım, ayaklarının izine serilmiş bir yol olur.
Bir ömür yürür, yine sana çıkar.

Bu belki son şiirim...
Son yangınım...
Son seslenişim...

Bil ki en karanlık gecende, dualarım omzuna konan bir kuş gibi seni bulacak.

Bil ki birine sarıldığında, göğsünde ansızın sızlayan yer benim.

Ve ben...

Küllerinden bile seni büyüten bir yangınım.

Sustum.

Ama rüyalarımı benden esirgeme.

Çünkü ben seni sevmeyi, denizin tuzu; göğün maviyi taşıdığı kadar tabii bildim.
Şimdi bedenimde sessizlik çiçek açıyor,
özlem kök salıyor,
aşk ise her nefeste yeniden yanıyor.