Gece Şiiri - Seyrani Göl

Gece, içime çökmüş eski bir ayrılıktı;
duvarlara sinmiş bir ayrılık kokusu vardı.
Yıldızlar bile bakmıyordu göğe,
hüzün, sessizce kalbime oturdu.

Nefesim dar bir koridor gibi uzadı karanlığa,
adımlarım kendime çarpıp geri döndü.
Göğsümde yankılandı adını unuttuğum bir sızı,
Gece, adımı yalnızlığa yavaşça yazdı.

Bir dua asılı kaldı dilimin ucunda,
söylenirse dağılacak sandım karanlığı.
Oysa kelimeler de ürkekti bu vakitte;
susmak, en uzun cümlem oldu gecede.

Gölgelere yasladım yorgunluğumu,
her biri benden bir parça aldı sessizce.
Aynaya bakan yüzüm yabancıydı artık,
gidenin izi çökmüştü bakışlarıma.

Usulca bir pencere aralandı içimde,
rüzgâr değil, hatıralar doldu odaya.
Her anı kırık bir cam gibi parladı;
gece, camdan daha keskin çıktı.
S.GÖL