Gece kara, bulunmaz onda tek zerre aktan,
Gece kör olmuş, ışığın ölümüne ağlamaktan,
Gündüz ışıklı saatler bir su gibi aktı,
Nöbeti önce kızıllığa sonra karanlığa bıraktı,
Gündüz ölünce gece ne mumlar ne kandiller yaktı,
Sonra hayatın akışına kendini bıraktı,
Gece uykudayız diye sayılmaz mı yaşamaktan?
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta