Geç Kaldım Şiiri - Bekir Erçalışkan

Hayallerimi çaldılar benden; çocukluğumu, gençliğimi...
Yılların içinde; kendimi ararken yitirdim benliğimi.
Kırık aynalarda, parça parça kaybettim aksimi;
Karanlığın gölgesine sakladım korkularımı, çaresizliğimi.

Bir zamanlar gökyüzüne sığmayan umutlarım vardı;
Bulutlara sakladığım hayallerim, yağmurlarda ıslandı.
Benim uçurtma uçuracak bir rüzgârım hiç olmadı...
Misketlerim oldu, oynayacak arkadaşlarım olmadı.

Bazı yollar insanı hiçbir yere götürmezmiş,
Bazı kapıların arkası bir ömür geçse de görülmezmiş.
Bazı hayaller insan büyüdükçe küçülürmüş,
Bazı umutlar ise bekledikçe tükenirmiş.

Ben yılları değil, aslında kendimi yitirdim;
Her sabah aynada biraz daha eksildim.
Ömrümün en güzel mevsimleri gelip geçti,
Ben baharı beklerken kışa yenildim.

Zaman bir nehir gibi aktı gitti avucumdan,
Tek bir damla bile süzülmedi umudumdan.
Geriye sadece yorgun bir gölge kaldı,
Geçip giden gençliğin o sessiz yankısından.

Bir gün dönüp baktım, ardımda bir ömür vardı;
Yaşanmamış günler, susmuş düşlerim vardı.
Zaman acımasızca geçti, ben büyüdüm;
İçimde hâlâ büyümeyi bekleyen bir çocuk kaldı.

Bir insanın en büyük kaybı, boşa yaşadığı yıllar değilmiş;
O yıllara sığdırdığı, ama gerçekleştiremediği hayallermiş.
Bir ömür; çoğu zaman yaşanmış günlerden değil;
Yaşanamamış ihtimallerden ibaretmiş.

Artık ne çocukluğumu geri istiyorum,
Ne de gençliğimin kapısını yeniden çalıyorum.
Yalnızca içimde yarım kalan o çocuğa,
“Geç kaldım!” diyebilmenin ağırlığını taşıyorum.

15.08.2026
15:55