Bu gece Kur’an’ın sesi göğe yükselirken, kelimeler dudaklarımızdan değil, kalbimizin en kırık yerinden dökülsün…
Bu mukabele bir hatim değil sadece; bu, pişmanlıkların hesabıdır.
Mahallenin en sessiz evinde bir anne yaşardı.
O evde her Ramazan mukabele okunurdu.
Perde hafif aralık, masa örtüsü tertemiz, Kur’an rahlenin üstünde…
Ama o evin içinde bir eksik vardı.
Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime ne
Tuttum, ta içime oturttum seni
Aldım, okşadım saçlarını, öptüm
İçtim yudum yudum güzelliğini
Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette
Devamını Oku
Tuttum, ta içime oturttum seni
Aldım, okşadım saçlarını, öptüm
İçtim yudum yudum güzelliğini
Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta