Geç Kalan helallik

Bu gece Kur’an’ın sesi göğe yükselirken, kelimeler dudaklarımızdan değil, kalbimizin en kırık yerinden dökülsün…
Bu mukabele bir hatim değil sadece; bu, pişmanlıkların hesabıdır.
Mahallenin en sessiz evinde bir anne yaşardı.
O evde her Ramazan mukabele okunurdu.
Perde hafif aralık, masa örtüsü tertemiz, Kur’an rahlenin üstünde…
Ama o evin içinde bir eksik vardı.
Bir sandalye hep boş kalırdı.
O sandalyede bir zamanlar oğlu otururdu.
Annesi okurken başını dizine koyar, “Anne biraz yavaş oku, sesin kalbime iyi geliyor” derdi.
Sonra büyüdü.
Sonra kalbi başka yerlere dağıldı.
Sonra annesinin sesini susturdu.
Bir gün öfkeyle çıktı o evden.
Annesi arkasından sadece şunu söyledi:
“Gitmeden önce helallik alsaydın evladım…”
Ama genç kulaklar gururdan sağırdır.
Gitti.
Aylar geçti.
Telefon çalmadı.
Kapı çalınmadı.
Ve bir gün, çalan sadece ambulansın sireniydi.
Anne, mukabeleye yetişemedi o gün.
Rahle açık kaldı.
Sayfa yarım kaldı.
Bir Fatiha eksik kaldı.
Oğul cenazede geldi.
Ama bu sefer annesi konuşmuyordu.
Ne “Yavaş oku evladım” diyebildi,
Ne de “Helal olsun” diyebildi.
Oğul, annesinin ellerini tuttuğunda soğuktu.
Dudakları titredi:
“Anne… Ben geldim. Bak geldim. Okuyayım mı sana Kur’an? Yavaş okuyayım mı?”
Cevap yoktu.
O gün mukabele mezarlıkta devam etti.
Toprağın üstünde, dizlerinin üstünde, gözyaşlarının içinde…
Her ayette sesi kırıldı.
Her secdede omuzları çöktü.
Her “Elhamdülillah” dediğinde içi paramparça oldu.
Çünkü bazı dualar zamanında edilmezse,
Bazı helallikler zamanında alınmazsa,
Bazı “Anne” deyişleri geç kalır.
Bu hikâye bir evladın değil sadece…
Bu, annesini kıran herkesin hikâyesi.
Babası aradığında “Sonra konuşuruz” diyen herkesin hikâyesi.
Kardeşine küsen, dostuna sırt dönen herkesin hikâyesi.
Ramazan’da Kur’an’ı okurken sesimiz güzel olabilir,
Ama kalbimiz kırık bırakılmış bir insanın ahını taşıyorsa
O mukabele eksiktir.
Allah affedicidir, evet.
Ama kul hakkı, kul kalbi, kul gözyaşı…
Onlar göğe sessiz çıkar.
Bu gece mukabele okurken sadece harfleri değil,
Kırdığınız kalpleri de sayın.
Secdeye sadece alnınızı değil, gururunuzu da koyun.
Ve henüz nefes alıyorken,
Henüz bir kapı açıkken,
Henüz bir anne hayattayken…
Gidin.
Sarılın.
Helallik isteyin.
Çünkü bazı gözyaşları mezarlıkta dökülür…
Ama hiçbir mezar “Helal olsun” diye cevap vermez.