Gazel-i Süküt Şiiri - Emrullah Çelik

Gönül dergâhımın sensin nihân olmuş niyâzı sen
Gecemde yanan ateşsin, sabahımda duâsın sen

Ne adın var dilimde, ne sûretin görünür âşikâr
Lakin her nefeste gizli, içimde bir sedâsın sen

Zamânın ötesinde bir vuslat saklıdır sanki
Dokundukça hayâlime, en derin ihtirâsın sen

Ne sensiz bir yol buldum, ne kendimden geçebildim
Bu cânın her kıyısında tükenmez bir hevâsın sen

Susar dil, kalbim söyler, bu aşkın sırrı bendedir
Benim içimde kaybolmuş, benimle bir duâsın sen

Ne mevsimlerle ölçülür bu hâlin ince sızısı
Kışımda bahar olan, yazımda bir sefâsın sen

Bir gölge gibi düştün en kuytuda kalan yere
Karanlıkta yol olan, kayıpken bir ziyâsın sen

Ne inkâr edebilirim, ne de tam söyleyebilirim
Dilimde yarım kalan, kalbimde bir nidâsın sen

Bu ömür dediğin şey, bir anlık düş mü yoksa
Geçerken iz bırakan, kalıcı bir vedâsın sen

Ne sensin ne de bensin bu hikâyede tek başına
İki sessiz nefesin ortak olan mânâsın sen

Ne sırdır bu, çözülmez, her çözüşümde çoğalır
Her cevabın içinde saklı kalan muammâsın sen

Ne zaman kalbim sussa, içimde bir ses uyanır
Sessizliğin içinde yankılanan duâsın sen

Ne yollar bitti sensiz, ne menzil bana yâr oldu
Her vardığım durakta beklenen bir vedâsın sen

Ve şimdi anlıyorum bu derin sükût içinde
Ne bendim, ne de sendin; ikimize âşinâsın sen

Emrî der: Bu gönül bir ömür sana misâfir kaldı,
Kendine döndüğünde bile bulduğu dünyâsın sen.