Gazel-ı Sükût-ı Vefa Şiiri - Kara Çocuk 2

Hâmûş olsa o şâh-ı cihân, gayrı yâr istemez,
Cân cevrini çekse de, özge bir dildâr istemez.

Ağyâr gelip kûyuna arz-ı endâm eylese,
Çeşmim o şemsden gayrı bir zerr-i envâr istemez.

Mir'ât-ı ömre baksam, hep Leylâ-yı rûh görünür,
Mest-i cemâlin olan, başka bir gülzâr istemez.

Sükûtun bahr-ı ummândır, nihândır sendedir sır,
Deryâda mahbus olan, gayrı bir kenâr istemez.

Bin şûh-ı cihân gelse de geçmez bu eşikten,
Vefâ mülkünde sâbitim, cân kâr-u bâr istemez.

Zemzeme, hâmûş kal da bu iklimde sükût et,
Hüsn-i mutlak olan yerde, dil ikrâr istemez.