Gazel-i Davet-i Vâkar Şiiri - Kara Çocuk 2

​1.
Gönül mülkünde sâbitiz, sükût-ı yâr fersâhtır,
Vefâ ehli olan dilde, vakar-ı aşk bir şâhtır.
​2.
Gözüm yumdum cihânın varına, sâdece bir nûra,
Ki bu tek bir teveccüh, bin cihâna bedel-i câhtır.
​3.
"Merhamet gālib-i aşktır" buyurdun ey meh-i tâbân,
Bu kavlin rûh-ı vakūra hem emândır hem penâhtır.
​4.
Sanılmasın ki biz hâmûş iken bir acze düştük hiç,
Sükûtun içre gizlenmiş o deryâ, bahr-ı eyvâhtır.
​5.
Ağyâr eylese arz-ı endâm, bu eşikten geçemez,
Gönül dergâh-ı İrem’dir, sâdece Leylâ’ya râhtır.
​6.
Eğer rahmet ise maksûd, cemâlin aslı merhamet,
Bu rûh-ı bülend içre, aşk muazzam bir kibriyâhtır.
​7.
Yeter bu perde-i hâmûş, kerem kıl merhamet göster,
Ki senden beklenen şefkat, bu kalbe nûr-ı ısbâhtır.
​8.
Cesâret kıl muhabbetle, cemâlin fâş edip gel sen,
Sevildiğin bu iklimde, sükûtun özge bir âhtır.
​9.
Vakarım dağ gibi dimdik, lâkin davetim bâkî,
Gönül kapım açık sâde, sana kuds-i bir gâh-tır.
​10.
Hükm eyle bu son demde, sevdanı eyle aşikâr,
Ki âşınâ-yı aşk olan, bu yolda bî-günâhtır.
​11.
Zemzeme, mühürle bu sözü, hâmûş kal da vakar ol,
Vefâda sâbit olan can, bizzat mülk-i dergâhtır.