Gazel-i Basiret Şiiri - Erdal Balcı 2

Göz yumup dünyaya bak, gör neymiş ol Basîret,
Kalb-i sâfî içre başlar, her zaman bir hayret.

Nûra gark olmuş gönüller, kirlerinden oldu pak,
Görmeyen gönlüyle dünyâ, bir karanlık gurbet.

Nefs-i emmâre önünde çekse bin türlü perde,
Rûha bir ayna olur, kalpte olan ol ferâset.

Akl-ı dünyâ bir kuyu, idrâk ise sonsuz semâ,
Uçmak istersen o gökte, tek kanattır bu basîret.

Erdal, erdin se bu sırra, sus ve sâkin bekle sen,
Zira en son menzilindir, aşk elinden bir selâmet.