Sevgilim bak!
Bu gece pencereyi açık bırak!
Umurumda değil yasa masa
Ayaklarımın ucuna basa basa
Gelip, gireceğim evine.
Sen sevine sevine,
Yatak odana gir, yat
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ümit Hocamdoğal bir şiirle karşı karşıya kaldım dizeleri okuyunca..Sonu hiç beklenmedik bitiyor ve insanda tatlı bir gülümseme uyanduruyor bence..Ben Suazn Hanımın yalnızlıgk açısından bakmadım, bence insanın maddi varlıları elinde kalmayınca bir Hırsızın bile Tatlı dil ile karşı tarafı nasılda alt edecğini gözlemledim..Tebrikler..
Yalnızlık bazen insanın canına öyle tak eder ki, kötü niyetli kişiyi iyiden ayırdetmek zorlaşır. Bu kadar da saf olan var mıdır acaba? Vardır, vardır...
Tebrikler Ümit Hanım uyarınız ve güzel dizeleriniz için.
Galiba bu hırsız kalp çalmaktan başka bir ffaliyeti yok :-)))
Hocam Kaleminize sağlık.
Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta