Garip Şiiri - Belleğin Azmi

Bu gün garip bir şey hissettim içimde.
Ne bir tutunma ne bir boşluk adı konulmamış bir sarhoşluk.
Sekerat...
Aylardan sonra ilk defa uzun uzun baktım yüzüne, göz kapaklarını, şakaklarını, elmacık kemiklerini ezberletmeye çalıştım yine parmak uçlarıma ama nafile. Ne ben vardı, ne de bana dair bir iz.
Kalbimi yokladım, ince bir sızı garip bir sûkunet.
Sana dair bize dair ne varsa sekerat merhalesini geçmiş, ruhunu teslim etmiş çoktan.
İçimde kadim bir merhamet saklıydı oysa sana saklanmış, cudi'nin tepesinden serhat'a b/akmak gibi vakûr...
Karadeniz'in inadı gibi tutunmuştu ruhuma sevdan, şimdilerde yerini Ege'nin sakin bir sahil kasabası gibi bir vazgeçişe, derin bir sessizliğe bıraktı.
Garip,
Gittim, gittin, bitti, bittik...
Ve hâla yakıştıramıyorum soluma sen dışında kimseyi.
Geçmişe ve geleceğe dair ne olduysa ve olacaksa peşinen affettim gitti.
Lâkin bir gün, başka bir el avuçlarsa yüzümü ve boynumu eymek zorunda kalırsam başka bir rüzgâr önünde işte o zaman affetmeyeceğim seni ve kendimi...