sarp kayalıkların deniz feneriydim
küreksiz bir sandaldım
ıssız denizin ortasında
demiryolu döşenmemiş bir kentin
yıllar önce yapılmış
kimsesiz gar binasıydım
sabah trenleri hiç kalkmayan
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Öyle büyük bir umutsuzluk ki bu ... Yalnızlığı çok güzel anlatmışsınız..açıkçası ürperdim biraz.. Sevenlerinizle..sevdiklerinizle umut dolu yarınlar dilerim..sevgiler..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta