Gar Şiiri - Gece Gözlü

GAR

Bir gar istasyonunda bekliyorum seni...
Ne ilk trenin telaşı var üzerimde,
ne son trenin korkusu.
Ben, vakti değil;
sana çıkan yolu bekliyorum.

Raylar uzuyor gözlerimin önünde.
Sanki yeryüzü,
kalbimin içinden geçerek sana varıyor.
Her demir çizgi,
adını bin kez yazıp
ufka bırakıyor.

Gelen her trenin sesinde
kalbim yerinden kalkıyor.
Bir düdük çalıyor...
İçimde binlerce kuş kanatlanıyor.

Kapılar açılıyor.
İnsanlar iniyor.
Ben, kalabalığın içinden yalnızca
gözlerinin rengini arıyorum.
Sen yoksun...
Ama umut var.
Fakat umut,
gelmeyene küsmez.

Her defasında
yeniden çiçek açar bekleyenin avuçlarında.
Rüzgâr omzuma dokunuyor.
"Git..." diyor.
Gülümsüyorum.
Bilmiyor ki;
aşk bazen yürümek değil,
aynı yerde kök salabilmektir.

Ben köklerimi
bu perona bıraktım.
Her sabah güneşle filizleniyor,
her akşam yıldızlarla seni suluyorum.
Beklemek,
yorulmak değildir sevgilim.
Beklemek,
gelen her trende
kalbine yeniden "hoş geldin" diyebilmektir.

Her düdük sesi,
kalbime düşen yeni bir "belki"...
Her vagon,
gözlerinde açacak bir sabahın habercisi.
Ben hiçbir trene binmedim.

gideceğim şehirler değil,
geleceğin andı benim yurdum.
Belki sen de
bir pencere kenarında,
geçip giden raylara bakıyorsundur.

Belki aynı gökyüzü,
aynı rüzgâr,
aynı dua dolaşıyordur dudaklarımızda.
İşte o yüzden
mesafeler korkutmuyor beni.

Ama sevda,
kilometrelerle ölçülmez.
Bir insanın,
başka bir insanı
her geliş ihtimalinde
ilk günkü heyecanla bekleyebilmesidir.

Bir gün...
Uzaklardan bir tren görünecek.
Raylar önce fısıldayacak adını.
Sonra rüzgâr getirecek kokunu.
Ardından kalbim diyecek ki:
"İşte beklediğin mevsim geliyor..."

sen geldiğinde...
Ne trenin düdüğü kalacak kulaklarımda,
ne rayların bitmeyen uğultusu.
bütün sesler,
gözlerinin sessizliğinde susacak.
Ben sana "Hoş geldin." demeyeceğim.

sen,
çoktan yerleşmiş olacaksın
yıllardır seni bekleyen bu kalbin en güzel yerine.

Beklemek,
zamanın omzunda yaşlanmak değilmiş.
Bir tek insanın ihtimalini,
her doğan güneşle yeniden sevebilmekmiş.

ben...
Gelen her trende seni beklerken,
aslında aşkın sabrı nasıl güzelleştirdiğini öğrenmişim.
Meğer raylar sana değil,
kendi kaderime uzanıyormuş.

Şimdi elini tuttuğum bu anda,
geride kalan bütün trenler,
kaçırılmış yolculuklar değil;
bizi birbirimize getiren dualarmış.
Artık hiçbir istasyonun adı yok.
insan,
sevdiğine kavuştuğu yerde
bütün yolların bittiğini değil,
asıl yolculuğun başladığını anlıyor.
ben...
Ömrümün en güzel yolculuğuna
bir trene binerek değil,
gelen her trende
"Belki bu kez sensindir..."
diye umut etmekten hiç vazgeçmeyerek bu peronda bekliyorum seni...