Gamzeye yazılmış bir ömür

Her şey gamzede başladı sevgilim.
Bir gülüşün kenarında
Hayat bana dokundu ilk kez.
Dünya sustu,
Zaman yönünü şaşırdı,
Kalbim gamzene düşüp kaldı.

Gamzende bir sır var…
Gülen herkes bilmez onu,
Ama ben öğrendim.
Gamzen, yaralarımı saklayan
En güvenli yer oldu.
Ne zaman kırılsam,
Bir gülüşün yetti
Dağılmamaya.

Gözlerin karanlığı sevdirirken bana,
Gamzen ışığı öğretti.
Yıldızlar eksik kaldı
Sen gülünce.
Çünkü gökyüzü bile
Gamzene özeniyor.

İnsan bir çukura düşer de
Orada huzur bulur mu?
Ben buldum sevgilim.
Gamzen bir çukur değil,
Bir sığınak.
Kaçtığım her şeyden
Gamzene saklandım.

Bir ömür istedim senden,
Ama yüksek sesle söylemedim.
Ben ömrü
Gamzene fısıldadım.
Kimsenin duymadığı,
Sadece kalbinle anlayacağın bir dille.

Tenin değil beni yakan,
Gamzen oldu.
Bir gülüşünle
Yanıp kül olmayı öğrendim.
Ateş dedikleri şey
Meğer gamzede saklıymış.

Sensiz günler
Gamzesiz bir yüz gibiydi;
Eksik, anlamsız, soğuk.
Ben her sabah
Gamzene uyanmak istedim.

Biliyor musun,
İnsan bir yerde yaşlanmak ister.
Ben gamzende yaşlanmaya razıydım.
Saçlarım ağarırken
Gamzen hâlâ gülüyor olsun yeterdi.

Sana dokunmak istemedim çoğu zaman,
Çünkü dokunmak geçer.
Ben kalmak istedim.
Gamzende kalmak…
Bir gülüş kadar kısa
Ama bir ömür kadar derin.

Eğer bir gün
Gülüşün azalırsa,
Bil ki bir yerde
Gamzende hâlâ bekleyen
Bir kalp var.

Şimdi son kez
Gamzende güldür beni sevgilim.
Çünkü ben bu hayatta
Bir tek oraya sığabildim.
Gamzene düşerek sevdim seni,
Ve orada kaldım.