Bugün Galata Köprüsü’nde
Yağmurun içinden yürüdüm.
Üzerimde incecik beyaz bir gömlek,
Islaklığı tenimden önce
Bakışlar fark etti.
Üşümek değildi beni titreten,
Soğuğu geçtim;
İnsanların merakı
Daha keskin kesiyordu içimi.
Yağmurdan çok gözler ıslattı beni.
Köprü kalabalıktı,
Herkes bir yere yetişiyordu,
Ben ise
Kendime geç kalmış gibiydim.
Adımlarım suya,
Yüzüm utanca batıyordu.
Beyaz gömlek ağırlaştıkça
Suskunluğum büyüdü.
Yağmur akıyordu,
Ben akmamayı öğreniyordum.
Galata şahit oldu o ana:
İnsan bazen
Islanmaktan değil,
Görülmekten üşür.
Kayıt Tarihi : 8.2.2026 20:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
