kendini saklayan günün, gece ortası
furuğ çıkageliyor
iki fincan koşuyor tepsiye
çay mı, papatya mı?
cebinden çıkardığı iğde yaprağını uzatıp
dilinin şerbetiyle;
“şiire ve kalbe iyi gelir! ” diyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
