unutma ataların osmanlıda yaşadı
hepsi allahtan sonra padişaha da kuldu
falakalı bir softa sözde eğitimciydi
dergah, tekke, zaviye, rahle, kuran okuldu
unutma hiç kimsenin kellesi emin değil
alaca karanlığın bulanık rüyalarında karman çorman yazılar
ki sabahın köründe kelime kırıntıları kurumuş aralarında
kirpiklerim yapış yapış
demir parmaklıklarına çok yıllık hücresinin
kaynaşmış kadit mahkûm elleri gibi
uyandım
perdeyi açtım güneş doldu odama
camda yabancı bir kedi sımsıcak gülümsedi
kupamda kahve mis gibi
aydınlandı içim
güneş kedi ve kahve
dostunu yitirirsen başka dost edinirsin..
tut ki paran kalmadı.. çalışır didinirsin..
fakat bir gün ümitsiz hissedersen kendini,
yedeği yok arama.. boşuna gezinirsin!
tıpkı gölgen gibidir, hep yanında dolaşır..
açıkgöz yönetimlerin sunduğu
parlak gösterişli
şişirilmiş bir balondur umut
insanlar rahatlar
ne var ki başka balonların tersine
dün akşam
başımda dayanılmaz bir ağrı vardı sormayın gitsin
gözlerim yerinden fırlayacak gibiydi
çaresiz söktüm kafamı
hızla sola çevirdim bir kaç kez çıktı
ülkemi seviyorum doğayı insanımı
çocuğuma kalacak bu coğrafya bu tarih
ne yazık ki hepsi bu devleti sevmiyorum
çünkü güvenmiyorum donduruyor kanımı
o bir hizmet kurumu insan için halk için
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!