Fotokopi Şiiri - Melahat Çetinkaya

FOTOKOPİ

Aşk gitmek bilmeyen arsız bir misafirdi,
Gönlümün mihrabında pervasızca oturan.
Ve sen,
Ateş serbest denilen o hengamede,
Attığını vuran keskin nişancı.

El aman,
Her defasında kaçıp saklanan.
Gönlümün zulasına.
Bir görünüp bir kaybolan silüet.
Unutmak isteyip unutamadığım,
Bir kalemde silip atamadığım.
O vefasız sevginle baş edemeyince
Sarıldım şiirlere,
Ve istemesem de,
İnfazını emrettim imgelere.
Dedim hadi durmayın,ateş edin siz de.
Sıkı yokluğunun topuklarına,
Kurtarın beni ondan.
İşte böyle,
Şimdi asayiş dört nala burada.
Herkes seni aramakta.
Resmini astık şehrin duvarlarına,
Aranıyor diye yazıp,
Ödül koyduk başına.

Anladın mı sevgili,
Ortalık yangın yeri.
Kaçışın yok,cancağızım
Bulup getirecekler seni.
Affını istemek için,
Bu son şansındır belki.
Yoksa çok geç olacak,
Çünkü bu şiir,
Biten bir aşkın fotokopisidir.

MELAHAT ÇETİNKAYA