Fotoğraftaki Turna Şiiri - Salim Diyap

Saçlarını toplamışsın;
birkaç tel sığmamış akşama.
Şakağında gümüş,
uçlarında günün son bakır nefesi

Elini kaldırmışsın,
rüzgârı kulağının arkasına koyar gibi.

Arkanda deniz.
Beyaz gömleğinin açık yakasında
kıyıya vurmuş bir serinlik.

Bakışın uzak bir yere takılı.
Fotoğraf senin baktığın yer başlamadan bitiyor.

Yanağından çenene inen ışığı
parmağımla izliyorum.
Dudaklarında belli belirsiz bir gülüş;
daha doğmadan
insanın içini ısıtanlardan.

Biz birbirimizi
biraz kelimelerimizden tanıyoruz.
Bir yazının kıyısında sen,
ötekinin sonunda ben.
Bazen aynı cümlenin içinde
birbirimize rastlıyoruz.

Sonra çiçekli elbisenle
otların arasına oturuyorsun.
Ellerin eteğinde.

Sanki biraz önce
ürkek bir kuşu salmışsın göğe
ve
avuçlarında
kanatlarının sıcaklığı kalmış.

Bir gün sesin kırıldı.
Öyle sessiz kırıldı ki
belki senden başka kimse duymadı.

Ben duydum.

Uzaklığın ortasında
göğsümün bir yerinde
ince bir dal kırıldı.

“Gani gani seviyorum” dedin sonra.

İki kelime.

İnsan bazen iki kelimeyi
bir ömürlük yere koyabiliyor.

Ben bu iki sözünü
kışlıkların arasına lavanta koyar gibi koydum.

Şimdi içimde
hangi çekmeceyi açsam
biraz sen kokuyor.

Turnam,

fotoğrafta başka yere bakıyorsun.
Yanağına beyaz bir tel düşmüş.

Elim gidiyor.

Aramızda
bir fotoğrafın ince camı,
birkaç şehir ve
biraz ömür var.

O teli kaldıramıyorum.

Belki bir gün
karşılıklı otururuz.

Güneş yine saçlarına vurur;
saçlarında parlayan gümüşün arasına
bir avuç akşam bırakır.

Çayını tazelerim.

Sen başını çevirip
öylece gülersin.

Ben o zaman anlarım:

Bazı insanlar
önce bir fotoğrafta görünür,
sonra insanın içine yerleşir.

Ve bazı turnalar
hiç konmadıkları bir yürekte
çoktan yuva kurmuştur.