Fısıltı- Şiiri - Can Elıf

Sevgili,
Gece çökerken adını içimden geçirdim,
Ses etmedim,
Rüzgâr duymasın istedim.
Gün batımı çoktan sönmüştü,
Ama senin gülüşün hâlâ ufkumda asılıydı;
Yarım kalmış bir ışık gibi.
Bulut dağdan ağır ağır inerken
Kaleye tutunan sisin içinde
Kalbim yerini şaşırdı.
St Hilarion Kalesi karanlığa gömülürken
Taşların arasına adını bıraktım.
Kimse bilmedi.
Ne dağ, ne rüzgâr, ne gece.
Sadece ben
Ve içimde yankılanan o an.
Masal değildi bu,
Çünkü masallar anlatılır.
Biz sustuk.
Şimdi her gün batımında
Gözlerimi kapıyorum —
Belki yine sis iner,
Belki zaman bir anlığına durur,
Belki sen
Yine ufkuma gülümsersin diye.
Ve ben…
Kimseye söylemeden,
Seni sevmeye devam ederim.
Ve ben …
Yine iki tek rakıya sarhoşluğuma,
Gülümsediğin saatlerdesin,
Olurda kimseye söylemeden,
sustuğum masa,sustuğum biz…
Sen zihnime takılan bakışın ,
Sarıl bana,
Ve ben yine kimseye,
Söylemeden seni sevmeye devam edeceğim,