Fısıldayan gerçek rap Şiiri - Servet Bal ...

Gece düştü şehre, lambalar kırık, ışıklar sönük kalbim gibi,
Sokaklar insan, kaldırım kirli, niyetler kötü aynı sen gibi.
Her gözde fer yok, yürekte kor var, otobüs haşat
Her gün gibi
Bu yolda yürüyen, bilmeli hayat, sevmeye değmez yüzün gibi

Beton durvarda, sıkışmış hayal, müebbet yemiş mahpus gibi
Yazılmamış satır kalemlere kalan, tüm mürekkep bitmiş gibi
Sessiz bi çığlık, sağır kulaklar, yaşamayıp ölmüş ölüler gibi
Gerçek fısıldar paslı dudaklar, sahtekar yüzü utanır gibi

Bendeki ritim benim servetim,
kalbteki nabız yanan takatim
Sözlerim mermi, hedefte on iki
Bu dünya dönüyor bense sabitim

Doğru yazılmaz doğru kıymetli
Yanlışta sabit öncü heyetli
güneş mi sanırsın ışığın torpil
Gölgede değiliz okumuş cahil

​
Zaman mı akıyor cebinse saklıyor, birikmiş hüzün, paraymış gibi
Yüzün Yüzleşir, her gece yastık, o en karanlık, yüzün gibi
Zormuş bu devir, dik dur ve çevir, tezgah lösemi hastalık gibi
Kimi bela arar, cimriler para, bir lokma ekmek, arıyor gibi
Bizim lügatımız, veryansınımız, vazgeçmek yok ölecek gibi
Derdini topla, sarıp kucakla, yasla sofraya yemekmiş gibi
Mikrofon alev, hoparlör öfke, kalemse kağıda ağlıyor gibi
Bu rapim biter, Servet gider, birdaha buraya gelemeyecek gibi