Fırtınanın Adı Sensin Şiiri - Serpil Koçar

Fırtınanın Adı Sensin

Deli deli esen bir fırtınanın
Tam ortasında kaldım,
Özlemin sardı dört bir yanımı,
Saklanacak bir liman bulamadım.

Seni hatırlamak istemedikçe
Hayalin dikildi karşıma,
Gözlerimin tam içine baka baka
Unutma beni kadın der gibi

Şöyle uzatsam ellerimi
Dokunacak kadar yakınımdasın aslında,
Ama aramızda bir inat,
Bir gurur,
Anlamsız bir suskunluk var şimdi.

Gözyaşlarım akıyor…
Silsene yine eskisi gibi,
Sıcaklığında eriyip tükensem,
Avuçlarını koklaya koklaya
Bir daha öpsem olmaz mıydı?

Ne oldu da büyüdü bu kadar kelimeler?
Benim cüssem neydi ki,
Bir sözüme alındın?
Bu kadarmıydı bana olan sevdan
Yüreğin bu kadar mı küstü,
Benim küçücük kelimemi
Taşıyamayacak kadar?

Sevmek böyle bir şey miydi?
İki kalbin arasına
Bir gurur koymak mıydı?
Hiç mi özlemedin
Birlikte sustuğumuz akşamları?
Hiç mi düşmedi aklına
Hani sevdiğin o gülüşüm

Hadi esen fırtınaları dindir içimde,
Yazdığım şiirler sensiz eksik kalıyor.
Hani gülüşlerine şiirler yazmıştım
Gel ki gülüşünle sakinleştir yine beni
Bu kırgın rüzgârları sustur artık

Çünkü ben
Sana kızarken bile
Seni özlüyorum.
Sana sitem ederken bile
Adını dua gibi fısıldıyorum.

Sensizlik bir hançer gibi saplanıyor
Yüreğimin tam ortasına,
Ellerimle bastırıyorum
Kanamasın diye değil,
Seni kaybetmeyeyim diye.

Ölümden korktuğumdan değil bu direniş,
Senden gideceğim ihtimalinden korkuyorum.
Çünkü sensiz bir sabahın
Adını bile koyamıyorum ben.

Ama biliyorum…
Bizim aramızda biten bir şey yok,
Sadece uzayan bir suskunluk var,
O Suskunluk
Sevgimizin mezarı değil, olamaz

Bir gün bu inat da yorulacak,
Bu sessizlik çatlayacak içimizde.
Belki bir mesajla,
Belki titreyen bir “özledim”le
Dağılacak bütün karanlıklar

Ben hâlâ buradayım,
Ellerim açık semaya
Kalbim kırık ama vazgeçmedi.
Çünkü bizim hikâyemiz
Bir suskunluğa sığmayacak kadar
Derin.

Ve ben inanıyorum…
Bir sabah
Fırtına dinmiş olacak.
Biz daha bitmedik.
Çünkü hâlâ
Nefes alıyorsun içimde.