Fırlama Badodo Şiiri - Sadık Kocabaş

FIRLAMA BODODO

Boyu bir ellidir, eni bir karış,
Kafayı bozmakla eder bir yarış.
Asiye yengemle bitmez yakarış,
Bizim köyün kurdu, deli Karaca.

Yüzü kir pas içinde, üstü yırtıktır,
Bebe görse korkar, kaşı çatıktır.
Görenin o anda ödü kaçıktır,
Öcü olup korkut, çocuk Karaca.

Bododo der birden, dile bak hele,
Sanki dersin gelmiş bizimki dile.
Aksilik yapınca köydekilere,
Korku filmi gibi, görün Karaca.

Ağzıyla bir düm düm, tutturur gider,
Kendi çalar kendi, oynayıp güler.
Görenler bu adam, oynatmış der,
Köyün çalgıcısı, düdük Karaca.

Alan’da tüfekler patladı bir gün,
Reşit yara aldı, başladı sürgün.
Mapusta gençliği, olsa da üzgün,
Şimdi uslu durur, güdük Karaca.

Kalemsiz Şair der, o bir makina,
Şakasını yapar, gelir yakına.
Kimsenin aldırmaz öğüt lafına,
Bododo şampiyon, Satılmış Karaca.