Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tebrik ederim çok güzel anlatmışsınız.teşhisiniz kusursuz.
fırıldaktan ne beklenirki, tebrikler hocama
O ilginc konusu,siirin tamamina yayilip,sira disi mesajlar veren,gercektende artik yozlasmaya yüz tutan toplumumuzda hayli yekün tutan o tip insanlara gönderme yapan,taslayan,her yönüyle mükemmel, keyifle okunan,övgüye layik güzel bir hece siiri..Bu güzel siirini ve degerli Ismail ögretmenimi gönülden kutluyorum..selam ve saygilarimla..
Sabit Kadem olmak olmazsa olmazıdır mefkûrelerin, fırıldak misali dönüp duranlar ile bir arpa boyu yol almanın imkanı yoktur.
Onunla başladığın yolun menzili bitmez, hiçbir hayal gerçek olmaz, fikir felç olmuş ve hayal mağluptur. Yenilgi kaçınılmazdır fırıldakların deminde, kazanma kuşağında olsan bile. Her hal ve hareketleri bir hayal kırıklığıdır. Ve yarı yolda bırakma onların en önemli özellikleridir.
Kıymetli şairim hayatın merkezinden bir söz ile dil hanemizin kapısını araladı .Bize yazma imkanı ve penceresi aralayan şiirini ve şahsını tebrik ederim.
Fırıldaktır bugün baş tacı olan
İnan boş bir demmiş kendinden kalan.
Nice gönle dert ile keder salan.
Çok ayarsız çıktı bizim fırıldak. 19.01.2016 A.Yalçınkaya
Güne güncele yakışan çok güzel bir taşlama ortalık onlarla dolu yeter ki bir menfaat olsun tüm değerleri terk edip üzerine balıklama atlayan o fırıldaklardan gına geldi Allah ıslah etsin inşallah saygılarımla.
Güzel bir taşlama daha okudum yetkin kaleminizden, kutlarım İsmail Bey. Saygı ve selamlarımla
Haklı serzeniş var günümüzde böyle insanlar, kaleminize sağlık saygılar...
SİZİN FIRILDAK FENA ÇIKMIŞ TOPRAĞIM DİKKAT EDİN,MAHSUNİNİN FIRLDAK ADAM BEN SENİ NE EDEM DAHA KENDİNİ BİLMEZSİN KİMDİR YANINDAKİ ADAM ŞARKISI AKLIMA GELDİ KUTLARIM +++10P
Yüreğine ellerine sağlık değerli şairim harika bir şiir okudum sayfanızdan teprik ederim sonsuz saygılarımla
ismail bey bu çağda fırıldaklar itbar görmeye başladı yarın yeni fırldaklar da çıkacak çünkü idareciler fırıldakları sever oldular onlard baika mihrakların fırıldağı oluyorlar
Bu şiir ile ilgili 33 tane yorum bulunmakta