Film Şiiri - Elif Akçasarı

İçimdeki sesleri susturamıyorum..
Her geçen gün daha da kötüye giden hayatımı uzaktan izlemek dışında bir şey gelmiyor elimden..
Sanki yaşayan ben değilim, sanki onca acıyı çekmemiş gibiyim.
Hayretle izliyorum..
İnsan ne kadar sürede unutur yaşadığı acıları, ayrılıkları?
Belli bir zamanı var mıdır yoksa kafasına göre mi silinir bazı şeyler?
Kestiremiyorum..
Canımdan can alan bir acıdan daha yeni kurtulmuşken, bir başkasına bulaşmak için hiç vakit kaybetmiyorum..
Keşke başkalarına verdiğim akılları kendi hayatımda uygulayabilseydim.
Mükemmel bir hayatım olabilirdi şuan..
Ama ben her zamanki gibi ortada ne kadar kötülük, ne kadar dert varsa üzerime çekmekle meşgulüm..
Belki de onlar bilerek beni seçiyorlar bilmiyorum.
‘Nasıl olsa daha önce bizi yaşadı, buna fazla koymaz’ diyorlar herhalde.
Evet buna inanıyorum gerçekten..
Acıların benimle taşşak geçtiğine inanıyorum.
Sonrasında ölüm..
‘Ben bundan en sevdiklerini aldım, birini daha alsam ne olur ki? ’
Dediğini duyar gibiyim..
Ne yapmalı peki insan?
Ölümün acısını yine ölüme giderek mi bastırmalı?
Zaten onun yüzünden düşmüyor mu bu hallere?
Peki ayrılık acısı?
Bir başkasına umut olarak mı diniyor bu tarz acılar?
Nasıl olduğunu bilmiyorum ama her şey ne kadar büyük olursa olsun öyle yada böyle bir şekilde unutulup gidiliyor.
Ara ara yokluyor insanı, düşüyor aklına ama geçiyor..
Dertlerini hatırlamıyor insanlar, ölen ailelerini unutuyorlar..
Ve sonra bir gün akıllarına geldiğinde utanıyorlar..
‘Ben nasıl bunu unutabildim’ diye..
Bilmiyor ki unutmak isteyen o değil, unutturmak isteyen hayat..
Düşünsene bir, kimsenin hiçbir şeyi unutmadığını.
Ayrılıklar, kırgınlıklar, pişmanlıklar havada uçuşuyor.
Herkes isyan etmez miydi bu hayata?
İşte hayatta kendini bu şekilde koruyor, tahminimce kötü anılmak istemiyor.
Daha bir acıyı bırak unutmayı, doğru düzgün yaşayamadan bile kıçına bir tekme vuruyor.
Ne oldu derken, hop başka bir acıdasın.
Yada başka bir mutlulukta.
Ara sıra iyi şeylerde olmuyor değil tabi ki..
İllaki bir yerlerde, birileri için iyi şeyler oluyordur.
Bize de uğrar mı acaba o iyilikler?
Yada çoktan karşımıza çıktıda biz elimizin tersiyle ittik mi? Kim bilir..
Bu sorunun cevabı da çok basittir değil mi, Tanrı bilir.
Ama ben bilmek istiyorum, benden arkasına bile bakmadan giden insanlar mutlu mu
Yada ileride önüme çıkaracağı insanlar bana ne götlükler yapacak.
Bunları ben yaşıyorum.
O yazıp yönetiyor olabilir ama ben yaşıyorum ve yaşayacağım.
O yüzden Tanrı’dan çok benim hakkım bunları bilmek.
Doğru yada yanlış böyle düşünüyorum..
Zaten kimsenin de umurunda değil, kimin ne düşündüğü.
Önemli olan ne yaptığıdır her zaman.
Adamın aklından senin hayatını sikmek geçer ama sana ‘seni seviyorum’ dediği için ondan daha delikanlısı yoktur.
Bir diğerinin dili varmaz ‘seni seviyorum’ demeye ama aklında seni nasıl mutlu edeceği vardır.
Sen onun ne düşündüğünü bilmediğin için yapıştırırsın üzerine ‘duygusuz’ damgasını.
Çok zor..
İnsanların ne düşündüğünü, gerçekte kimin iyi kimin kötü olduğunu bilmek çok zor..
Ve bu insanlar artık o kadar güzel rol yapar olmuş ki, aslında gözümüzün önünde oynuyor o izlediğimiz filmler.
Televizyonda izleyip ‘gerçek hayatta bunlar olmaz’ dediğimiz ne varsa oluyor..
Sadece onları fark edip çekecek bir kamera yok, yukardaki dışında..
Belki kaydediyordur o bir yerlerden.
Belki ölmeden önce 10 üzerinden 9 almış bir film izleyeceğiz..
Türünün ne olduğunu bilemem, herkesin yaşadığı kendine ama komik olmayacağı kesin..
Yada bu anlattıklarımın tam tersidir.
Şuan mükemmel bir film izliyoruz ve öldüğümüzde ışıklar sönüyor.
Bu durumda yaşadığımız hayatın baş rol oyuncusu biz olduğumuz için, öldüğümüz zaman filmin bitmesi muhtemel.
Herkeste farklı bir düşünce, herkeste farklı bir senaryo.
Kimse ne yaşadığını anlayamadan, ne yaptığını bilmeden devam ediyor bir şekilde..
Ama en azından filmin sonunda herkese ne olacağını biliyoruz..
Çok kurcalamamak gerek o halde..