Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

adını...
ağaçlara kazdım...
gönlümdeki yarayı...
onlara da sardım...

adını...

adını...
rüzgarlara saldım...
bulutlara takıldı...
adın...
yağmurlara karıştı...
duyayım dedim...

ay ışığı,
sorabilseydim eğer..
en çok
nereye vurmak istediğini
bilmek isterdim!
oysa ki..

güneş,
ateşti...
ve de...
için..için...
bizim için yanıyordu...

ay...
yıldızlara rağmen,
gecede yalnızdı...
sonunda,
yalnızlığına dayanamadı...
aksini,

bahçeye ineydim...
gülümü göreydim...
eh yarim..eh yarim..eh yarim..
sen söyleseydin...ben dinleseydim.....

sen gülde gülenimdin...

başımı....
göğüsüne koydum...
kalbin...
yanağımda kaldı...
duydum çarpışlarını....
vuruşu...

önce...
papatyalar...
çayırları bezerdi...
beyaza...beyaza...

sonra...

''ben,
sevmekten..
hiç borçlu çıkmadım..''
diyor...
özdemir asaf...
kendince...!

gözlerim..,
seni
dışının renkleriyle görüyor...
yüreğim..,
seni
içinin sesleriyle duyuyordu...!