Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

gün...
geceye bozulunca
güneşe...
gece...
güne bozulunca
aya sarılır...

duygu;
yüreğe geldiğinde
heyecana...
göze geldiğinde
yaşlara döner...

dertlerim...
üst üste bindi...
bahtım karaya döndü...
aşkım...iç içe girdi..
bahtım...batağa döndü...
yavaş..yavaş..beni içine çekti...

ben...
diyordum ki...
kendi kendime....
dünyanın merkezi benim...
dünya da...
benim etrafımda dönmekte....

gök...
yol olmuştu...
bize indirilene...
el olmuştu...
cebraile..
yar olmak için...

Ölüm neredeydi?
Cem'in bahçeli evinde mi?
Cem'in içtiklerinde mi
Cem'in ihtiraslarında mı?
Yoksa....deliliklerinde mi?

efkarımı tütüne...
tütünümü...
perdeye serdim...
yarim yarim gel yarim...
tütünümü sar yarim...
efkarımı al yarim...

dallar çıplaktı...
gece çıplaktı....
iki çıplak;
ay'a ve göl'e...
başka bir
anlam katıyordu...

sen..,
alnıma yazılıydın,
silinmez yazılarla...!

seni..,
yüreğime yazmıştım,

karanlık var,
bir kibrite bakar...!
karanlık var,
içine güneş doğsa
ne yazar...!