Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Sen ve ben...
Göz göze iken...
Gözlerimizin
Koyu derinliklerinde....
Sevgimizin...
Bağlarını arar iken...

Geçip giden zaman mıydı?
Ki.. ona mazi denmişti...
O çalınan senfoniydi...
Yoksa...zaman,
Gelecek olan mıydı?
Ona da umut denmişti....

Bazı şeyleri...
Düşünür...düşünür....
Söyleyemezdim ben...
Düşüncelerimin anafikri...
Sendin...sen...

Sen bana..
Yıldızlar kadar uzak
Dursan da...
Hayaller kurar
Yakalarım seni....
Gündüzlerimde olsan da....

Bazen...
Ruh ikizinden...
Bazen de...
Ruh üşümesinden...
Bahsederler...
Ben ise...

Rüzgar...
Eğer esmez isen...
Bulutlar..yağmurlarını....
Çiçekler...tohumlarını...saklar...

Rüzgar...

Sana....
Öylesine doluyum... ki...
Ağlamak istesem de...
Gözyaşlarımı...
Yanaklarımda değil...
Gönül pınarlarımda saklarım...

sordum...
kendi kendime....
canım kim diye?
yüzün geldi gözlerime....
gülümsedim...
kendi kendime....

Gök...
Sonsuzluğun sembolü...
Uçsuz...bucaksız...
Ne görmeye sığar...
Ne de ölçmeye...
Ne önü belli...

gönlün..dili yok...
o...bazen..
bir çiçekte...
bazen de...böcekte...
titretir tellerini....
sen..anlayasın diye...