Fikr-i Hicrân Şiiri - İbrahim Halil Bağm ...

Düşündüğüm için mi incindi cânân,
Sükûtumda gizli idi bin feryâd u figân.
Bir nigâhın düşseydi gönlümde gülistân,
Şimdi virânemde eser yok ne nûr ne de nîşân.

Zoruna mı gitti fikrimin nâleleri,
Geceye serptim kalbimin ateşten heceleri.
Bir “ah” ile titrerdi âlem-i hayâlimin telleri,
Lâkin sustu mehtâb, küstü rüzgârın besteleri.

Ben düşündükçe artar hicrânın derdi,
Her suâlimde kader bana sessiz gülerdi.
Bir tebessümün kâfi idi cihânıma ferdi,
Şimdi yâdınla dolar, boşalır ömrümün serdi.

Düşündüm… ve düşünmekle yandım ey dilrübâ,
Bir hayâlin uğruna söndü nice şeb-i siyâh.
Sorsam da semâya, yankı döner yine bana:
“Zoruna gitti mi sevmek?” — der rûhum, cevâbı: “Vefâ…”

Ben düşündüm, sen incindin, felek güldü gizlice,
Gözyaşım döndü gülşene, diken açtı sessizce.
Bil ki ey nâzlı hayâl, kalbim sana ezelce,
Bir kıt’a şi’r ile bağlı… mahzûn ve ebedîce. 🌙✨