Figen Des Şiirleri - Şair Figen Des

Konu önce sen,
sonra ben,
sonra da biz olunca,
seni anlatan her harfe şefkatle bakmak,
her manada seni aramak istiyorum.
Yaşamı, gözlerinden öğrenmek,

Sendenim, senden bir parçayım.
Cemaline hasret, karanlıklardayım.
Her zerremde bir dünya,
her dünyamda da sana tapanım.
Bilirim ki, senden başka yar yok..
Sensiz, hiçlikte yol alanım.

Bazen bir sitem,
bazen de bir yakarış.
İşte tüm hayatımız bundan ibaret.
Bazen sessizlikler,
bazen de sensizlikler..
İşte tüm yaşamım bundan ibaret.

Özlemini ektiğim bahçede gözlerimi kapatıp,
hasretinle inleyen sensizlik rüzgarlarını dinliyorum.
Kıyamazken çiçeğinden bir yaprak koparmaya,
şimdi başka bahçelere savrulduğunu görüyorum.
Sonra, her tanesinde bin acıya gebe olan toprağın,
gözyaşlarıma hasret, yolumu gözlüyor.

Bazen dönüp bakıyorum yazdığım şiirlere.
Ben mi yazmışım bunları diyorum,
bu ne kasvet, bu nasıl bir endişe.!

Bütün harfler toplanmışta bir vücut olmuş,
öyle anlıyorum kimin için yazdım bu şiiri,

Uzun zaman oldu.
Ne şiir yazasım var ne de bir ilhamım.
Harfler küs, kalemim küs, kağıdım kırgın.
Çünkü ne o beni buldu ne de ben onu bulabildim.
Yalnızca şiirlerimde sevdim, sevildim.
Henüz tanışmadığım o kişiye,

Ben seni tanımadım değil,
tanıyamadım.
Göremedim o çiçekler dolu bahçenin altındaki bataklığı.
Anlayamadım o mücevherler ile bezenmiş sözlerinin altındaki ucuz manaları.
Öylece yol aldım, durduramadım,
ikna edemedim o büyülenmiş aklımı.

Ufukta görünüyor İslamın zaferi,
Dolup taşan kalplerden, oluk oluk akıyor imanlar.
Kaplıyor yeryüzü mabedini, uzunca uzadıya.
Yansıyor imanda, nur-u cemaller
onlarda aydınlatıyor semayı bir arştan, diğer bir arşa.
Sonra bir esenlik, bir koku yayılıyor usulca.

Sımsıcak rüzgarların estiği,
Ağaçların, mutluluk nidalarıyla birbirine sarılıp, hasret giderdiği,
Kırılgan dalgaların, özlemle karaya ulaşmaya çalıştığı bir günde,
seni arıyorum.
Belirlisizliğinde boğuluyor, varlığına sarılıyorum.
Seni bulabilecek miyim bunu bilmeden,

Ne zaman ki başlasak konuşmaya,
haykırsak hakkı yılmadan, bıkmadan, bağıra çağıra,
İşte o vakit bizi karanlıklara boğacaklar.
Kör kuyulara atacak, ezecek, kan kusturacaklar.
Yetmeyecek, bizi kendilerine muhtaç edip, yok sayacaklar.
İşte o zaman gün doğmadan beraber doğacağız.