Fidanım Şiiri - Kasım Kobakçı

Ezildim nice vakit,
O, gri duvarlı dehlizlerde,
Ucu bucağı olmayan, tasalarımda,
Kim bilir, kaç takvim eskidiğinde.
*
Paslı masamda,
Bileklerim mühürlü,
Boynum kravatlı,
Sinemde parlayan, kurtuluş kıvılcımı,
Kıymetli mirasçım.
*
Lakin, beni darlayan,
Kederi de doğuran, bu çarkta,
Aradım seni, aslım gibi,
Hey, ufak bozkır fidanı.
*
Yabancısı olmadığım, bu ofislerde,
Gün ağarmaya, beş kala,
Beton sızlarken, vakitli vakitsiz,
Kapanmayan çiziklerim, deride,
Ne çok yük sırtladım, ey fidan.
*
Bu mekanik gürültünün ortasında,
Sağır ederken beni, metal sesleri,
Bir cıvata gibi, döndüm durdum,
Ama paslanmadı asla,
Bendeki, o insan yanım.
*
Bakışlarımın donuklaştığı, çağlar oldu,
Lisanımdan, şikayetlerin saçıldığı çağlar oldu,
Yaşananlar namına, aklımın tutuştuğu çağlar oldu,
Ruhumu parlatan, yitirmediğim inançlı çağlar oldu.
*
Rahat yüzü, görmeden memlekette,
Senet imzaladılar ömrüme,
Ezdim yasakları,
Hiç gözüm yok, mirasçım,
Basitçe harcanmaya.
*
Yüklediler omuzlarıma binayı,
Taşı dediler, bu köhne yapıyı,
Lakin, çatırdıyor artık omurgam,
Reddediyorum, bu hamallığı,
Duyuyor musun, sesimi?
*
Kokluyorum, parmaklarımın terini,
Gayrı ne mobbing, ne de baskı kar eder,
İflas bile, ürkütmez şahsımı,
Şehirde, kuleler devasa,
Sokaklar, daracık kalsa da.
*
Zihnimde kükrerken, başkaldırı fırtınası,
İnat ediyorum, saatin tiranlığına,
Amacı, tam alnından vurduğum gün,
Omuzlarımdaki yükü, devireceğim o gün fidanım.