Onbeş Nisan’dı.
Kopardılar, kırdılar baharla çiçek açan
Büyümemiş nazlı fidanı.
Köklerini de salladılar,
sarsıldı kökleri derinlerden.
Bu fidan körpeydi, cılızdı ama
Kendini çınar ağacından daha güçlü sanırdı.
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Fidanlara kıyılmasın diye yıllardan beridir çığlık atıyoruz ama dinleyen yok...Vicdanlar öylesine körelmişki, öylesine acımasız yürekli canavarlar türemişki duyuramıyoruz o sağır kulaklara...
Evet fidanlara artık özgürce yaşam hakkı tanınsın, tanınsın ki artık analar da ağlamasın...
Duyarlı yüreğinizi ve sevgi dolu kaleminizi kutluyorum...
Saygılarımla...
Orhan ÇAPAN
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta