Feyzi Kanra Şiirleri - Şair Feyzi Kanra

Mazlumların naaşını
Alkışlarla gömen kardeşlerim
Bakın,bu yobazlar
Daha neler gömmüşler.
Hakikat oluyor belki
Rüyanızda ki düşler,

Gözlerinin rengini ahengini
Gördüğüm an o an sensin güzelsin
Bana bakmayan göz hiç yok gözümde
İyisimi sen sev ben sevileyim

Sevilipte gözlerine gireyim

İnsanlar
Kainatın eşini sırtında taşıyan
Hayallerim gibi
Bir gelip bir kaybolanlar
Gidenleride gelenleride seviyorum,
Hislerim

İnanan insan güçlüdür,
Yasaklar gücünü kıramaz.
Zorluklar,haksızlıklar,
Onları yıldıramaz.

İnanan insan faniye değil,

Çok dinledim herkesten değildir diye caiz
Mübahlar alınmadı değildir diye faiz
Elinizde var dedim hepsine beşer parmak
İrtica şartı beştir diye inanmadılar

Bahar geldi üşüdüm,daldan erik düşürdüm,
Çok ekşi imiş tadı,hemen yere tükürdüm.
Yaz gelmeden olmazmış,ecel gelmeden ölüm,
Boşuna çabalama sen de düşersin gülüm.

Düştüm âşk ocağına,ateşteyim kordayım,

Erik yedim dalından,
İnme benim salımdan.
Yoksa sana yedirmem,
Teknemdeki balımdan.

Aylar yılar geçti,
Bir yaramı saran olmadı.
Istırabım ve çilem
Ah bir türlü dolmadı.

Ne kadar da acıymış

Ahmaklara verilen en doğru cevap sükût.
Ahmak olmayanlarda vardır belki bir umut.

İlim niyete bakar,
Niyet neyse onu yapar.
İsteyeni ebu cehil,
İsteyeni ebu ehil.

Ehil cehili tanır,