Fecr-i Saadet Şiiri - Kutluşad Seferoğlu

çekiç demiri sayısız öpüşlerle yoğurdu
yoğruldukça kıvrandı demir
ve demirin rahminden bir vapur doğdu
adı fecr-i saadet oldu

aylardan ocaktı
fecr-i saadet üşüyordu
üşüntüsü sırtında kaldı
çünkü
gidilecek yol vardı

yol ömürdü
ömür hırsızdı
fecr-i saadet hazırlıksızdı
yine de koyverdiler onu
oysa ne yolculuk bilirdi ne yolcu
sorsalar bilmek de istemezdi
ama ona hiç kimse sormuyordu

madem yola çıkmıştı
yol denizdi
korku faydasızdı
başka yolu yoktu
deniz yanağından makas alınası bir dilbere evrildi
gidecekti
sorsalar deniz altını seçerdi

deniz sonsuzdu
duruş yasaktı
çaresiz
iskeleye varacaktı
ses edemezdi
etse duyulmazdı

tan kızılken
yolcuları yüklendi
iskeleye taşıdı
çünkü
başka yolu yoktu
yolcu çoktu
ve
yalnız
iskele vardı

gel zaman
git zaman
yola alıştı fecr-i saadet vapuru
yaş olan
yosun tutardı

bir an bıkar diye
bıkar da batar diye
korktuğundan kaptanı
fecr-i saadet vapurunun
yakıtını yağını eksik etmedi
sorsalar istemezdi

kimisi üstünde cıgara söndürdü
kimisi yüzüne tükürdü
nasılsa herkes yolcuydu
başka yolu yoktu
iskeleye varacaktı

yolcular değişti
yol hep aynı kaldı
dalgalı ve ıslak
fakat
bir an
usandı fecr-i saadet vapuru
artık yola çıkmayacak
yolcu taşımayacaktı
kıyıda öylece duracaktı
ama tabii ona hiç kimse sormuyordu

bir tersanede son buldu yolculuğu
çekiç demiri sayısız öpüşlerle yoğurdu
yoğruldukça kıvrandı demir
ve demirin rahminde
fecr-i saadet vapuru yok oldu
ondan geriye
yalnız
yoldayken sürüklediği izler kaldı
izlere de bir gün
bir dalga vurdu