Fatma Ananın Sırrı Gitti.

FATIMA ANANIN SIRRI GİTTİ...

Hak yolun düzünde canı beklerken,
Kesildi nefesin, dermanın Ana.
Talip olan mürşit, izi beklerken,
Kırklar meclisinde harmanın Ana.

Zülfikar vurulmuş nefs-i emmare,
Söz vermiş ruhunu o yüce yâre.
Tabutun üstünde yeşil bir pare,
Dizildi yol boyu kervanın Ana.

Bir dertli vakte bağlandın gittin,
Zalim sitemiyle dağlandın gittin.
Zamanın içinde çağlandın gittin,
Ehl-i Beyt katında devranın Ana.

Yetmiş iki millete vurdun bir yara,
Nurun sığar mı hiç karanlık dara?
Zikrin düşer dile her ara ara,
Tütüyor kalbimde dumanın Ana.

Cihanda tek başın koca katardın,
Yetim sofrasında lokma tadardın.
Gece secdedeydin, aşkla yatardın,
Nura gark olmuştur divanın Ana.

Okuduk, derç ettik, eyledik ezber,
Zahirde çileli, batında rehber.
Zeynep, Ümmü Gülsüm seninle beraber,
Kapandı çağ gibi zamanın Ana.

Kırık kaburganda sırlar tereğin,
Hakk'a meyledenler alır gereğin.
Mânâda dikilmiş ulu direğin,
Bitmez bu dünyada samanın Ana.

Susayan her yolcu varırmış hana,
Gör ki neler gelir can içre cana.
On iki imama her dem selana,
Şimdi bize kalmış gümanın Ana.

Gerçek dost olanlar sırra yâr olur,
Bacalar çökse de temel var olur.
Gülün etrafında bağban kâr olur,
Baykuş uğramaz hiç bostanın Ana.

Talip olan kurudan, yaştan bulacak,
Tepeden, bayırdan, şoştan bulacak.
Pınarın başında Hakk'tan bulacak,
Yazar Kalemsiz Şair romanın Ana.