Kendini asmış kararmış gün.
Benzi bembeyaz olmuş ayın.
Nerde o kızıllığı nerde o kan.
Morarmış vücudunda yıldızları vardı.
Gözlerimi alan ışıklarıyla binlerce güneş,
Bir saati tutmuşum bir hafta diye,
Memlekete özlemler hep lafta diye,
Beklerim yurdumdan esen rüzgarı,
Ağır ağır eriyen bir mumum gurbette.
Belki ateşimi söndürmez tamamen,
Yurdumdan ılık bir köy havası esse
Anam beni yanına oğlum diye çekse
Şu koca dünya bana mahbesse
Penceresi yine memleketimdir.
Anlamaz gözleri kamaşmış avareler
Avuçlarımda kainatın bütün mücevherleri.
Sıkıca tutarım hiç kaybetmemek adına.
Ve arkamda dostluğun paralı askerleri,
Ne diye beslerim bir kaç gece uğruna?
Dostlardan geçeli çok zaman oldu.
Bu gece tren raylarında bulundu bir ceset
Bu kızıl renklerde kaybolan kimdir?
Tut bütün korkularını içinde hapset
Senin en büyük korkun bilmesen de benimdir
Damla damla içinde korkum birikir
...
Belki bir taşın girintisinden
Kırıklarından
Kırıklarından saçların, yolların, duvarların, ikimizin
Nehir gibi aktığı zamanlardan aşkımızın
Kararmış semadaki bulut
Yaza kalmış iki ayımız.
Hep beraber yaşayıp varacağız.
Buluttaki kimse lütfen yağınız.
Dallardan dökülenler kuruyanlar mıdır hep?
Sapasağlam gözüken ağaçlar da kuru.
Sonsuz yaşam vaatlerinin hepsini tep.
Sana verilen yegane hayatı koru.
Dallardan dökülenler kuruyanlar mı hep?
Alkol hala damarımda
Bir kaç tanımadığım insan var.
Kim bu devrilen masalarda?
Kim bu bedenimi kontrol eden hovarda?
Susuzluk diz boyu kuru bir çöle dönmüş dil
İçimdeki şeytan öyle kızgın öyle eril
Avuçlarına ufacık kor atılmış ellerin,
Kollarına uzanan hafif esmerliğin,
Uçlarından temas eden kaşların ve kirpiğin,
Senin baktığını öldürmek ne zor.
Bakışınla eridiğini görsem demirin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!