günlerden pazartesi
ve hayli vakti var cumaya
sevmeye ve mutluluğa hayli
seni görmeyeli epey zaman oldu.
Gözlerine bakmayalı, sesini duymayalı...
Acaba hala bıraktığım gibi?
bahar vakti
kızıllığında güneşin
dondurmalarını yemeli
top peşimde koşmalı
düşüp, ağlamalı
çocuk dediğin
sana dair
çiçekler sararmaya döndü
gönlüm telaşta
Şili'de sabah vakti
Çin'de akşamüstü
elimde Halil Cibran
ne oldu da unuttuk sevmeyi
acele et gidiyordu tüm gazeteler
ajanslar sevmekten bahsetmiyordu
tüketmek üzerine kuruluyordu
tüm bizden bahsetmeyen reklamlar
neydi bizi acele ettiren bilmiyorduk
(24 Kasım 1987'de Bursa'da doğdum. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Türkçe Öğretmenliği bölümünden mezun oldum.Şuan Kars Sarıkamış'ta görevimi yapmaktayım)
şu yalnızlığın; adı bi garip...
sen geçmiyorken içinde
sensizliğe eşit.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!