Fasıl Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

I

Başıboşluğun peş peşe, hayat olmuş gırgırın,
Ne yıldırım umursarsın, ne de şimşek duyarsın.
Aynaya bakarsın da hazan gazel görürsün,
Yalanı gerçek sanır, görüyorum hep dersin.

Dilin inkâr yolunda görünmeyen hakikatin,
Rabbim gönlünü kül eder, lal olsun mu dillerin?
Eylesin de bulsun gönlün baştan sona şâdan,
Ötelerden dokunuyor sana tam nazarından.

Av olmuşsundur bilesin, nazarın padişahdan,
Vurulursun on ikiden, gök devrilir üstüne.
Ölürsün de çekersin sen üstüne bir perde,
Tuşlanır kalırsın, bedenindir artık yerde.

Kusarsın nefsi yere, ummanında yürü adam!
Bu ne yaman çelişkidir, nefissiz nefes sende.
“Bedenim ölmüştür artık, ruh yüreğimle yaşarım.” de,
Nefsin son faslıdır bu, seslenir: “Nefis nerede?”

II

Sevgilinin okları üzerine yağmur gibi,
Yürüdüğün bu yolda belki görünür aşkın dibi.
Dibi olmayan gönül, bilinen tek dipsiz kuyu,
Erişir sevgiliye mavi göğü çözen meczup.

Gönül bir muallak kuyu, erişilmez sonuna,
Sevdadır diken dolu, taşı gülü âşığa.
Sevgi yolu dikenlidir, yokuş ve inişi var,
İnişlerde kaybolma, yokuşlarda yorulma.

Aman, vazgeçme sakın aşkınla bunlara yet,
Kolay değil sevdadandır, nice taşlar yesen de.
Gönül ışığı seninle, bedeller ödesen de,
Sevdanın fasılları, ışığına koyulsana.

III

Göründü, görüyorsun aynadaki sırlı gerçek,
Görünmeyen hakikatin yalanından artık el çek.
Gerçek sensin, yalan sensin hakikat karşısında,
Hayatın içindeki gerçek daima hayatında.

Haykırdım: “Yalan gerçek!” Varlığa hiç girme sakın,
Soyunmuştun zaten, üryan adın üryan bende.
Aman giyinme nefsin için bir elbise,
Benliğinden bakiyesiz yürü olmaz hadise.

Yokluğun fasılları, kemallik erdem yolunda.