Farzet Ki Ben Bir Yalanım Şiiri - Hamit ...

Farzet ki ben bir yalanım

Farzet ki ben bir yalanım,
geceye söylenmiş,
sabahına inanılmamış…
Adımı anınca susan dudaklarda
yarım kalmış bir cümleyim ben.
Farzet ki ben bir yalanım,
doğru sandığın bütün yanlışların arasında
en masum olanı…
İnandığın kadar vardım,
şüphelendiğin anda dağıldım.
Bir aynaya bakıp kendini kandırdığın gibi
kandım sana,
“kal” dediğin her bakışında
gitmeye hazırlıklıydım aslında.
Çünkü ben,
gitmekten çok kalmayı beceremeyenlerin yalanıyım.
Farzet ki ben bir yalanım,
ellerim üşürken cebine girmeyen,
omzuna başını koyamayan…
Hep bir adım geride duran,
sevilirken bile temkinli duran.
Bana “seviyorum” dediğin gün
gözlerin başka bir ihtimali saklıyordu.
Ben o ihtimalin gölgesinde
kendimi güneş sanmışım,
ne büyük yanılgı…
Farzet ki ben bir yalanım,
gece yarısı aklına düşüp
sabah inkâr ettiğin.
“Keşke” dediğin ama
dönüp bakmadığın bir sokak.
Adımı kalbine yazmadın hiç,
not defterinin arka sayfasına karaladın.
Silmesi kolay olsun diye belki,
ya da hatırlamamak için…
Ama bil,
yalan dediğin şey bazen
en çok doğruyu acıtır.
Ben seni kandırmadım,
ben sana fazla inandım.
Farzet ki ben bir yalanım,
ama şunu da farzet:
Her yalan bu kadar can yakıyorsa
bir yerlerde hâlâ
gerçek diye bir şey vardır.
Ve eğer bir gün
kendine dürüst olmayı başarırsan,
beni değil,
beni yalan yapan korkularını hatırla…
Çünkü ben
yalan olamayacak kadar
çok hissettim.
Hamit Atay