Memleket kadar hasretim

Sana bir memleket kadar hasretim,
Ama sen yine de özlemedim farz et.
Ben yine her sabah kahve içiyorum; aç karnına,
Biri sade, biri orta…
Ama sen içmiyorum farz et...

Güneş doğuyor pencereme usulca,
Perdeler aralanıyor kendi kendine,
Sanki sen dokunmuşsun gibi, kokun geliyor,
Ama sen dokunmadın farz et..

Sokaklar aynı, insanlar aynı, şehrim aynı,
Bir tek sen yoksun aslında,
Ben yürürken hep sana rastlıyorum,
Ama sen hiç yokmuşsun farz et...

Akşam oluyor, çay koyuyorum kendime,
İkinci bardağı yine alışkanlıkla doldurup
Sonra yavaşça geri boşaltıyorum,
Ama sen hiç gelmemişsin farz et..

Bir şiir çalıyor uzaktan,
Sözleri tam da bizi anlatıyor,
Ben mırıldanıyorum içimden, ( Uzak şehirlerde açacak ne vardı ) diyen hep aynı şiiri,
Ama sen duymadın farz et...

Gece olunca konuşuyorum seninle,
Cevaplarını da ben veriyorum,
Kendi kendime yetiyorum işte, olabildiğince,
Ama sen hiç duymadın farz et...

Sana bir memleket kadar hasretim, işte,
Bunu kimselere söylemiyorum,kimsede bilmiyorum zaten,
İçimde büyütüp susturuyorum, bu hasreti,
Ama sen hiç özlemedim farz et...

Sonra , derin ,derin nefes alıyorum,
Hani acı izin vermez ya ,nefes ciğerlerine dolsun,
Elime kalbime götürüp,başımı göğe kaldırıyorum,
7 bıçak darbesi gibi,
Ama sen unuttum farz et...