Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kendi işini
Kendi görür
"Dünya..."
Gelip geçici olan her varlık
Her "yaratılan" gibi,
Bunu sanırım "bir tek insan" anlamaz,
O,
Yaşadığı sürece "hep aynı kalacak" sanır,
Tebrikler Mehmet Tamer Bey,
Değerli Gönüldaşım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta