Bir kere gelinir fani bedende bu yaşama.
Korkulur, pişman olunur ömür boyunca.
Yetmez ki kimseye bu kıskançlık var oldukça.
Herkes ben der lakin kimse bakmaz kendi hatalarına.
Nedendir bütün duygular varken tek temenni mutluluk?
Kimse istemez ağlamayı,
Kimseler istemez düşüp ardından kalkmayı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta