Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Nasıl bir gönül çiçesidir bu eziyetler ateş almış hayatınızı delip geçiyor...Olmadı Sn Yazar biraz eziyetlerinizi ayıklayın lütfen...göreceksiniz geriye bir sevdiğiniz kalacak EZİYET olarak...sevgi ve saygılar...atıl kesmen
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta